Na zijn vertrek bij Prestige tekende Miles Davis bij Columbia, stelde een nieuwe band samen en nam daar direct zijn meesterwerk en misschien wel de beste (jazz)plaat van de 20e eeuw op. ‘Kind Of Blue’ is een plaat voor modale experimenten, die tegelijk toegankelijk is. Een plaat die swingt en rustig is. Een plaat, kortom, vol tegenstellingen die toch als puzzelstukjes in elkaar passen. Het zal met de bandsamenstelling te maken hebben. Aan de ene kant heb je op opgewekte pianist Wynton Kelly met als contrapunt de melancholische Bill lEvans, de goedgeluimde, hardswingende saxofonist Julian ‘Cannonball’ Adderley en de gruizige John Coltrane als tegenstelling. De lijm die dat alles bij elkaar houdt zijn Jimmy Cobb, de jongste in de band, bassist Paul Chambers en natuurlijk trompettist Miles Davis. ‘Kind Of Blue’ werd opgenomen in twee dagen tijd in 1959. Bandleden kregen alleen schetsen van melodieën overhandigt van Davis en, zoals ze zeggen, the rest is history. ‘Kind Of Blue’ is tot op de dag van vandaag de best verkopende jazzplaat aller tijden en dat is niet voor niets.
